Yalnızlar Limanı

Gönlüm bir okyanus gibi alabildiğince geniş ve sevgi dolu, masmavi ve iç açıcı güzellikte seyir ederken, ufuktan bir liman beliriyor gözlerime. Güzellikleri görmek adına hedef seçiyor ve tüm gücüm ile yaklaşmaya çalışıyorum limana.

Yaklaştıkça heyecanım artıyor, heyecanım arttıkça mutluluğu yaşıyorum yüreğimde. Aslında her limana da uğramam pek, yola çıktım mı bir kere gözüm özümden başkasını görmez.

Liman iyice beliriyor gözlerime, bir başka hava var buralarda. Daha önce hiç tatmadığım bir atmosfer beni içine doğru yavaş yavaş çekiyor. Artık limana yanaşmak için demir atma zamanı geldi diyerek uzanıyorum çapalara. Beni, ne bekliyor bu limanda diyerek kendimi de sorguluyorum bir yandan.

İçimde ki huzur yükseklerde, karanlık gecelerin sabahına ermiş gibi mutlu ve sevgi doluyum. Bu sevgiye hangi yürek yelken açacak ve kucaklayacak acaba? diye soruyorum kendimce. Tam o sırada karşıdan bir parıltı beliriyor gözlerime.

Adeta meleğe benziyor, karşımda ve bana doğru yaklaşıyor. Pozitif enerji bu sanırım, elektrik almak böyle bir duyguymuş diyorum kendimce. Kucaklamak istiyorum artık meleğimi, gönlüm sabırsız ve yüreğimdeki sevgi taşıyor adeta. Yüreğim, paylaşmak gerek bu sevgiyi yazık olur sonra, taşan sevgi boşa akmasın diye sesleniyor beynime.

O sırada karşımda duran melek birden kayboluyor, tam sevgiyi buldum derken nasıl olur bu diye haykırırken, o anda bir şeyler kopuyor bedenimden. İnanmak istemiyorum ama gerçeği görüyorum birden. Burası YALNIZLAR LİMANI, sevgi dolu insanlar yanaşır bu limana, burada yaşayan insanlar sevgiden kaçarlarmış.

Çünkü onlar YALNIZLAR LİMANIN DA YAŞIYORLARMIŞ.

Evet, sizlerle bir hikâye mi paylaştım, burada anlatmak istediğim insanların sevgiden korkar olması, bunun sebebide onu tam olarak yüreklerinde hissetmedikleri ve benimsemedikleri içindir.

“YOLUNUZ SEVGİ YOLU VE DAİMA AÇIK OLSUN.”