Bizi İncitmeyin

Hayatınızda duyduğunuz en acı cümleyi hatırlayın bir an.
Hani duyduğunuz anda yüreğinizi sızlatan gözlerinizi buğulandıran.
Hani size 'ben eksik kalmışım meğer'dedirten.
Bizler yaşantımız gereği pek farkında değiliz aslında cümlelerin.Ne
kullandıklarımızın nede duyduklarımızın.
Kaç cümleyi heba ettiğimi kaç cümleyi inkar ettiğimiz ve kaç cümleyi artık
vasıfsız bir şekilde kullandığımız için
hayatımızdaki birçok şeyi geçersiz hala getirdik.Basitleştirdik.Sevgileri
bile.
Benim duyduğum en acı cümle bir anneye ait.
Tanımadığım,kim olduğunu bilmedim,daha önce hiç görmediğim ve birdahada hiç
göremeyeceğimi bildiğim bir anneye.
Evladının cenazesi taşınırken hemen yanımda o cılız sesiyle yürekli
sızlatarak haykıran,evladı için yaşamış
ve artık olmadığını bildiği evladın peşinden gitmeye çalışan bir
anne.Cenazesi yıkanmış,kefenlenmiş ve tabuta konulmuş çocuğunun ardından
tabutu taşıyan insanlara artık ağlamaktan kısılmış sesiyle haykırmaya
çalıştı'Ne olur dikkat edin sarsmayın yavrumu canını acıtmayın.'

Hangi cümle bu kadar can yakar.

Hangi cümle bu kadar yürekten söylenir.

Hangi insan hangi cümleyi bu kadar farkında olarak söyler.

Bir anne dışında.

Ben, sen, biz, siz...Hepimiz ama hepimiz bu hayatı yaşamak için değil biran
önce tüketmek için yaşıyoruz.

Baki olan hiçbirşey yok..

Pop kültürünün altında kalmışız kurtaracak kimsemiz yok.

Bu kültür bizi bizden,sevdiklerimizden,ailemizden aldı götürdü...Başka bir
dünyanın başka birer çocuklarıyız...

70 sonrası doğan kim varsa ve hangisi bu yazıyı okuyorsa neleri nelere
kurban ettiğini..

Kime göre ve neye göre yaşadığını...

Tarkan'sız..Mehmet ali erbil'siz..ve tüm muadillerisiz...

Sevgi deseniz..

Birini sevmek deseniz...

Anne deseniz...

Bi düşünseniz....!