Saat 22:00

Saat 22:00 civarı. Gece yarısına doğru yolcu taşıma aracı dolmuşta, hemen herkeste ortak düşünceyle eve doğru seyir halindeyiz. Sağ tarafımda oturan yaşlı adam günün yorgunluğu gözlerinde, bir an eveli eve varıp uykuya dalma hayalinde. Diğer tarafımda oturan adam gözleri bir noktaya odaklanarak dalmış rüyalarına ama durağına gelerek uyanma arzusunda. Önümde oturan genç aşıklar. Gözleriyle birbirlerine bir şey anlatmaya çalışmaktalar. Yüksek bir sesle cep telefonunla konuşan bayan. Heyecanla bir yakınına bir derdini anlatarak rahatlama çabasında. Onun önünde oturan orta yaşlardaki bayan elindeki ağır çantasıyla ineceği anı beklemekte. Dolmuş şoförü sessiz, konuşmayan, ciddi, kendi içinde biri. Ve ben bir elinde fotoğraf makinesi diğer elinde son sayfalarına vardığı kitabı. Oda kendi kurguları ve hikayelerinden kurduğu dünyasında hikayelerini tamamlama düşüncesinde.
Farklı yüzler, farklı bakışlar, farklı psikolojiler, farklı düşünceler. Kısacası herkeste farklı numaralı gözlüklerle bakmakta bulunduğu dünyaya. Bu bence herkesin sürekli bulunduğu ve yaşadığı kısa bir an. Her seferinde ayrı nüanstalar. Farklı şoför ve yolculardan oluşan sahne. İnsanlar farklı, düşünceler farklı, hayaller farklı galiba amaçlar yakın. Belki de bizi birbirimizden ayırtan özelliklerden.
Kendi kurduğumuz dünyalar, hayaller. Bir nevi bizi yarınlara karşı ümitlendiren, yaşamı sevdiren. “Hayal et yürü hür mavi ligin bittiği son hadde kadar, insan bu alemde hayal ettiği müddetçe yaşar.” Diyor Yahya Kemal de. Ve buda özetliyor..

Saygılar..