Hayat

Ne, niye ki, neden, ne zaman, nerede, nasıl, kim, kimler, kimlerle….
Olaylar, oluşumlar, sorgulamalar, ön yargılar, yargılar, sevinçler, kinler, hüzünler, inançlar, matemler…

Hayatımız bir anlamda bu kavramlarla dolu. Belki bazen karar vermekte, gülmekte, ağlamakta yada anlamakta, anlatmakta zorlanıyoruz. Bazen de hangi yolda ilerlememiz gerektiğini takılıyoruz. Bazı zamanlarda hayatımız tamamen rutinleşmekte. İş, ev arası geçen zamanda boyutlanıyoruz. Peki nedir bizi hayata bağlayan? Bizi hayata adapte eden? Bizi ağlatan, sevindiren? Peki ne kadar gerçekçiyiz? Birisine ilgi duyarsak ne yaparız?

Belki de uyruğunu aldığımız ülke, yaşadığımız şehir, üyesi olduğumuz aile, aldığımız kültürdür yada bizi hayata yönlendiren. Tabi ki yaşantımız devam ettiği sürede eğitim yıllarımızda, iş hayatımızda, arkadaş gruplarımızda buna bir etkendir.

Hayat aslında çok garip. Kimisine göre hiç anlamı yoktur, kimine göre macera, kimine göre mutlu olmak, kimine göre de ağlamaktır. Beklide bir eş değer ifadesi yoktur. Yaşandıkça anlaşılan, anladıkça yaşanadır hayat. Psikiyatrisi merhum İzzeddin Şadan “Hayat nedir?” sorusunu “Bilmiyoruz, ama onu yaşıyoruz.” diye cevaplıyor. Fert ne gökten iner, ne yerden biter; hayatın içinden gelir diyerekten de tamamlıyor yorumunu.

Hayat iş ev arası geçen zaman, kaç yaşında olduğumuz, güzel yada çirkin olduğumuz, hangi okulu bitirdiğimiz, gömleğimizin kötü olması, yalnız olmamız, sevgililimizin olmaması, günümüzün kötü geçmesi değildir.

Hayat beklide kimi nasıl sevdiğimiz, kimi neden üzdüğümüzdür. Kazandığımız iyi gün dostlukları değil kalıcı dostluklardır. Sahibi olduklarımızı yarınlara ulaştırabilmektir. Neyi neden söylediğimizdir. Kendi başımıza aldığımız kararı kendi başımıza uygulamaktır. Bugünü yaşarken yarını düşünmektir. Anlam çıkardığımız karenin fotoğrafını çekmektir J.

Beklide insan görerek öğrenmekte, öğretileri doğrusunda yarınla hazırlanmakta yada hayatta kendisine ne katarsa hayattan da onu almaktadır.

Esenlikle kalın….