Uyku

Sen uyurdun. Ama uyku hiçbir şeyi değiştirmezdi. Hani bazıları vardır, uyurken masumlaşırlar... Çocuklaşırlar... Ya da... Ya da işte öyle kendilerinden uzaklaşırlar. Uykunun tek boynuzlu atının sırtında dünyaya gülümserler. Oysa yaşamının yüzüydü gördüğüm. Değişmezdi. Sanki seni seyrettiğimi biliyordun da ona göre uyuyordun. Belki de tüm çizgilerini ve olabilecek tüm değişimleri bildiğimdendi senin değişmemen... Değişememen... Her neyse, birbirimizi eskitmiştik. Ben artık yanında derin uykulara dalamaz olmuştum. Sense düşlerde bile aynıydın. Sen uyurdun ve bendeki değişimi görmezdin!

İşte böyle geldi ayrılık. Şaşırdın... Beklemiyordun biliyorum. Çünkü sen uyurdun ben değişirken. Gözümü kırpamaz olmuştum belki sende de bir değişim olur, yine yakalarız birbirimizi diye... Eskiyordun... Eski... yordum... Evet, yüreğimi böyle yordum.

Şimdi bir başkasının yanındaymışsın duydum. Hem de öyle bir yanındaymışsın ki eskisen de, eskise de farkına varamazmışsınız... Öyle dalmışsınız uykulara. O da derin derin iç çekerek sıcacık kollarında düşler görüyormuş. Senin yüz çizgilerin aynı... İfadeler aynı... Örümcek ağları... Toz toprak... Şimdi bir başkasının uykularıyla rahat... Şimdi bir başkasının yanında...

Ben?.. Hala uyanığım. Hiç kapanmadı gözlerim o zamandan beri. Uykularımı kaçırdı senin aynılığın. Her an değişen bir yüz arıyorum... Uyandığımda şaşırtsın beni diye... Uyandığımda benden uzak olmasın diye... Zorlasın beni değişime diye... Uyanığım... Biri bana gerçekten hiç duymadığım, bilmediğim bir ninni söylesin diye!