Haftanın tarifi ; Acı, efervesan tablettir!

Tam ne yazacağım diye kendi kendime düşünüp dururken “O” geldi. Beni çok özlemiş. Üstelik özür bile diliyor. Hatta hatta daha da ileri gidip “acaba”larına yanıt arıyor. Geri dönmek mümkün mü acaba? Bir daha olur mu acaba? Başkası var mı acaba? Yoksa beni unutamadın mı acaba? Denesek yine, bu sefer tutturur muyuz acaba? Çevremiz çok mu şaşırır acaba? Aileler ne der acaba?

Acabaların arasında bunalıyorum. Çünkü bana ait hiçbir şey yok. Hâlâ kendine dönük. Hiç sormuyor: “Sen ne düşünüyorsun acaba?”

Yine de belli etmiyorum. Aydınlık bir yüzle gülümsüyorum. O kıvrım kıvrım kıvranıyor bu gülüşün karşısında… Elde edememenin yüzeysel ve bir o kadar sahte acısı.

Birden ona gerçek acının tarifini yapmak geçiyor içimden. Belki acabalarına o zaman bir yanıt bulacak.

Sesim tuhaf bir tınlamayla çıkıyor. Ne anlatmaya çalıştığımı anlamıyor önce… Sonra karanlık bir sessizliğe batıyor.

“Biliyor musun?” diyorum. “Acı nasıl bir şeydir?” Önüne bir bardak duru su koyuyorum. “Bak… Dupduru. Tertemiz.” Bakıyor. Anlamıyor. Çekmecemdeki efervesan C vitamini tabletlerinden birini çıkarıyorum. Plastik şişeden bir tane alıyorum. Ve atıyorum o dupduru suyun içine. “İşte acı böyle bir şey…” Yüzünü buruşturuyor. Tablet inanılmaz bir tıslamayla küçük baloncuklar çıkarıyor. Köpürüyor. “Acıyla karşılaştığında ilkin, kalbin böyle köpürüyor işte. Bu tablet gibi, içinde, ruhunda sağa sola çarpıyor acı.” Tablet yavaş yavaş küçülüyor ve bardağın ortalarına doğru iniyor. Ben devam ediyorum: “Sonra yavaş yavaş sönüyor o koca baloncuklar. Ama içinde, dokunamadığın bir yerlerde devam ediyor yangısı. Ara ara kabarıyor, su yüzüne çıkıyor, sonra zaman geçtikçe tortularını dağıtarak sağa sola yine derinlere gizleniyor. Kimse anlamıyor sana ne olduğunu. Neden bu kadar vahşileştiğini, üzgün olduğu, yanına bile yaklaştırmayışını… Tortular sağa sola çarpıyor.”

Öyle bakakalıyor bir bardak suda çıkan fırtınaya. Derken tablet iyice küçülerek bardağın en dibine yerleşiyor. “Sonra” diyorum “Artık bitti diyorsun. Alışıyorsun çünkü. En derininde bir yerlerde, tarihinin en güzel yerinde, içine düşen acı yüreğine oturuyor. Ama sürüyor yangısı zaman zaman.” Elimle bardağa şöyle bir dokunuyorum. Küçücük kalmış tablet sanki yeniden canlanıyor, köpürüyor. “Azıcık dokunulsa sana, yine tortularını salıyor, yine öfke tırmanıyor boğazından dudaklarına. İstemesen de… Hem de hiç istemeyeceğin yerlerde…” Tablet iyice küçülüyor. Son bir kez köpük köpük oluyor. Ve suyun içinde yok oluşa teslim ediyor kendini. Fırtına diniyor. “Evet. Acı tıpkı bu tablet gibi uzun zaman sonra bitiyor.” Birden rahatlıyor karşımda fırtınada kalmış korsan. Gülümsüyor. Gülümsüyorum. Bardağı havaya kaldırıyorum. Su sapsarı olmuş. “Ne yaparsan yap, acı, bir daha eskisi gibi olamayacağın kadar iliklerine işliyor” diyorum.

Gemileri batıyor.

Kalkıp gittiğinde bir süre bardağa bakıyorum ve sonra kaldırıp O’nun şerefine bir dikişte içindekini içiyor, bardağı yıkayıp temiz suyla dolduruyorum.

Kimse anlamıyor neden kendi kendime kahkahalar attığımı.

Doğrusu ben de anlamıyorum.

DİP NOT:

Gün ışımakta…
İç sızısıyla uyanmak elsiz ayaksız
Sensiz, mesnedsiz soluk almaya.
İçimde gözden düşmüş bir cariyenin huzuru,
Okunmuş kitap gibi rafa kaldırılan
Bir çiçeği büyütmenin anlık sevinciyle yetinmek de var
Keşke diye kahırlanmak da.
Bütün imkansızlıkları bir araya getirip, eskinin ak yüzlü aşk tanrısını istemek, kötülüklerden uzak cennet bahçelerini düşlemek de var.

Bu yüzden bir sur örüyorum kendime, siyah ince tüllerden…

Gün ışımakta…
Umutsuz ve sevgisiz kalanların üstüne.
İç sızısıyla uyanmak elsiz ayaksız
Bir şarap tortusu uyanmak gözlerimde
Sensiz, mesnedsiz soluk almaya.

Erman Canatan (Batakhane Güzeli)