Neden Değil Nasıl

Yeni bir kitaba başladım geçen gün. Server Tanilli’nin “Yaratıcı Aklın Sentezi” adlı eseri. İnanılmaz tadıyla bir anda başucuma kuruldu. Aslında lise ve üniversite gençliği için yazılmış bir felsefeye giriş kılavuzu. Ancak alıp yaşama uyarladığın zaman bazı şeyleri, müthiş keyifleniyorsun okurken. Tavsiye ederim.

Diyor ki bir yerinde; “Bağnaz gerçeği elinde tuttuğunu sandığı için direnir, diretir ve başkalarına da bu gerçeği kabul ettirmek için tüm güçlerini kullanır. Oysa gerçek ne senin elinde, ne benim elimde, gerçek her zaman önümüzde yani ileridedir.”

Yaklaşık iki gündür bu tanımlama çınlayıp duruyor beynimin içinde… Bu tanımlamaya göre bizler de birer bağnaz, hatta kara cahil olmuyor muyuz hayata karşı?.. Akıp giden ve kendini sürekli yenileyen hayata karşı?

Bazen kendimizin bile olmayan bir sürü gerçeğe ya da gerçek saydığımız inançlara sarılmış, başkalarını da bunlara inanmaya zorlayarak var oluşumuzu aklamaya çalışmıyor muyuz?

Kendimizi, bize inanılmaz bir tekamül fırsatı tanıyan yaşam nehrinin içine bırakacağımıza, yanımızdan geçen her varlığı tanımaya çalışarak, içinde bulunduğumuz suyu her an hissederek yol alacağımıza ve yaşamın farklı boyutları için kendimizi hazırlayacağımıza kalkıp “Neden nehrin içindeyiz?” sorusuyla hayatımızı boşa harcıyoruz. Oysa öyle değerli ki o zaman bizim için…

Hangi balık denizin içinde olmaktan sorgular kendini? Hangi kuş neden uçuyorum acaba diye yaralar kanatlarını? Hangi çiçek neden uçurumun kenarında bittim de, kralın bahçesinde açmadım diye soldurur renklerini? Bir tek biz, yaşamı olanca gücümüzle sorguluyor, kendimize karartıyoruz. Oysa yaşayabildiğimizin en iyisini yaşamaktır önemli olan… Üstelik hiçbir çiçeğin, hiçbir balığın ve hiçbir kuşun değişime gücü yoktur. Ama ya insan? İnsan isterse daha iyiye değişebilir her zaman.

Neden’i değil, nasıl’ı sorarsak kendimize, özlemini duyduğumuz o en iyilere en güzellere en kısa zamanda kavuşuruz diye düşünüyorum.

Gerçeğin durduğumuz yerde değil, daima bizden ileride olduğuna inanırsak…