Feylesof

Bu sabah işe gelirken her zamanki gibi dolmuşa bindim. İnanılmaz öykülerle doludur dolmuşlar. Yazıları silikleşmiş, okunması güçleşmiş öyküler; kendini bir kahkahayla bir anda kucağınıza sere serpe atan öyküler; kulaktan kulağa öyküler; bağıran öyküler; ağlayan öyküler… Oku oku bitmez… Bugün yine bunlardan birinin yanına oturdum. Bir genç kız… Gözünde güneş gözlüğü, elinde kitabı, dünyayı unutmuş gibiydi…Ne güzel! Biraz dikkat edince okuduğunun, 90’lı yılların ünlü kitabı “Sophie’nin Dünyası” olduğunu gördüm. Hani şu, küçük bir kızın öyküsünü anlatıyormuş gibi yaparak aslında dünya felsefe tarihini aktaran kitap… Bu da güzel!

Genç kız sayfayı çevirince, siyah puntoyla yazılı bir alıntı gözüme ilişti: “Bir kişiyi feylesof yapan şey onun hayret etme yetisidir!” gibi bir şeydi…

Aldı mı beni bir düşünce!

Ben her şeye hayret ederim çünkü! Bilimsel açıklamalarını defalarca okusam da uçakların nasıl havada durduğuna, gemilerin denizde nasıl gittiğine, denizaltıların suyun dibinden nasıl yukarı çıktığına, insanların uzay yürüyüşü yapmalarına, bilgisayarlara, cep telefonlarına, bırakın cebi, normal telefonlara, hesap makinelerine, sesten hızlı uçaklara, genetik bilimine… Bunun gibi birçok şeye… Buraya kadar iyi… Feylesof olma yolunda hızla ilerliyorum demektir de… Benim hayret ettiğim çok daha başka şeyler de var! Örneğin; dünyanın yarısından çoğu bir lokma ekmeğe muhtaçken çöpe atılan milyonlarca kilo ekmeğe, “Kim bu vatan uğruna olmaz ki feda, şüheda fışkıracak toprağı sıksan şüheda…” vatanımızın suyunu çıkarmamıza, orman yangınlarına, ben doğalgazsız yapamazken kışı eşyalarını yakarak geçirenlere, bebek ölümlerine, hastane köşelerinde elleri kolları ranzalara bağlanan ama buna karşın sokaklarda başıboş bırakılıp tek avuntuyu tiner koklamakta bulan çocuklara, eğitimi bulmacaya çeviren düzenlemelere, AIDS’e, kaza kurşunlarına, alkolizme, beyaz zehir satıcılarına, hatta ve hatta sigara tiryakilerine, çöp evlere, kedilerin gerçekten 9 canlı, köpeklerin de gerçekten it gibi kuvvetli olup olmadığını merak ederek zavallı hayvanlara türlü işkenceler yapabilen yaratıklara, karısını dövüp, bıçaklayıp hıncını alamadığı için bir de balkondan atan adama, sevdiği adama kaçan kızının burnunu kesebilecek kadar gözü dönmüş babalara, kan davalarına, insanı evlenmekten soğutan gelin kaynana programlarına, 3.sayfa haberlerine, Amerikan Türkçesi(!) aksanlı vj’lerimize (bu vj harflerinin ne anlama geldiğini hâlâ bilmiyorum, bu da benim ayıbım olsun), mağazalarının adını İngilizce koymazsa kâr edemeyeceğini düşünen ve bu nedenle güzelim dilimizi yok olmanın eşiğine taşıyarak hangi değerlerinden zarar ettiğinin farkında bile olmayan ticari zekâlılarımıza, kredi kartları için alınan tüm önlemlere rağmen hâlâ bu kartlar aracılığıyla yapılabilen vurgunlara, kasksız motosiklet kullanmayı içine yedirebilen efelerimize, alkollü araba kullanarak can harcama hoyratlığını gösterebilenlere, televolelere, her yarım metrekaresine bir şarkıcı düşen yurduma, vs. vs…. Hepsine hayret ediyorum... Hepsi beni hayretten hayrete düşürüyor bunların!

Ama maalesef bunlar beni hayrete düşürüyor diye kendimi hiç de feylesof gibi hissedemiyorum… Sanırım böyle bir dünyanın içinde kendimi olsa olsa aptal gibi hissediyorum dersem daha doğru söylemiş olurum. Yani aslında değil feylesof olmak, normal bir akla bile sahip olabilmek bir beceri şu günlerde. Olabilene de aşk olsun!