Ben bu çaresizliği nereden öğrendim?

Yaklaşık 6 senedir benimle... Onunla aynı odayı paylaşıyoruz. Geceleri aynı havayı soluyoruz. Gündüzleri eminim yolumu gözlüyor. İşten eve döndüğümde, daha apartmana girer girmez çığlıklarını duyuyorum. Odamın ışığını açtığımda yaptığı hokkabazlıklar yüzünden beni görünce bu kadar sevinen başka bir varlık daha var mıdır bu dünyada diye düşünmekten alamıyorum kendimi. Şarkı söylememe bayılıyor. Hoş, ben şarkı söyleyince herkes düşüp bayılıyor ama... O gerçekten mest oluyor. Kafasını sallıyor. Tüneğinde bir ileri bir geri gitmeye başlıyor. Bazen elime alıyorum, öpüyor, öpüyorum... Sonra bırakıyorum, uçuyor! Önce havada bir daire çiziyor. Ah, diyorum, bu gece bir daha tutamam onu! Ama o, kısa rotasında döndükten sonra gelip başıma konuyor. Oradan omzuma iniyor. Kulağımı ısırıyor. Cırıl cırıl bir şeyler anlatıyor. Sonra tekrar havalanıyor. Bir iki taklayı yine benimle sonlandırıyor. Özgürlüğünün mutluluğunu onu tekrar kafesine hapsedecek benimle kutluyor.

Dostum, “Aşkım Limon”! Sapsarı bir muhabbet kuşu. Bırakın odayı, benimle hayatı paylaşıyor!

Bazen kafesinin kapısını açıyorum ama her zaman yaptığım gibi elimi uzatıp almıyorum onu. Bırakıyorum, kendi kendine çıksın oradan. Kanat çırpsın kendi kendine özgürlüğe. Ama yapmıyor. Öylece duruyor tüneğinde. “Oğlum, çık oradan” diyorum. Her zaman cevap veren küçük gagası nedense kilitleniyor. Kapıya baktığı halde, kapıyı görmüyor. Kanatlarına değil, bana inanıyor. Sanki ona gücünü hatırlatmamı bekliyor.

Doğrusu, içim acıyor.

Çünkü o, bu bekleyişiyle aslında bana beni hatırlatıyor. Yitirdiğim, hiç anımsamadığım heyecanlarımı. Stres ya da üzgüyle değil de aşkla, neşeyle çarpıntılara kapılan kalbimi. İdeallerimi. Artık hiç hissetmediğim o görünmez, o güzelim kanatlarımı...

Ben bu çaresizliği nereden öğrendim acaba?

Peki ya siz nereden öğrendiniz?

Buyrun başlıyoruz:

1. Çocuklar öyle her lafa karışmaz!
2. E, sen çocuk musun? Kes bakayım ağlamayı... Aaaaa!!!
3. Beceriksiz diyorum da inanmıyorsun. Rezil oldum veli toplantısında. Bütün sınıf matematikten harikalar yaratmış. Bizimkinin en iyi olduğu ders resim. Kime çekti bu çocuk, bilmem ki?
4. Evladım, kalk şu bilgisayarın başından! Sabahtan beri oyun, sabahtan beri lak lak. Asosyal olacaksın vallahi...
5. Gidemezsin! Daha yaşın ne başın ne? Ben akşama kadar oturup bizimki ne yaptı, başına bir şey mi geldi diye düşünemem.
6. Kızım, yavrum, ay ne var bunda? Bir otobüslük yol. Bak bütün arkadaşların dershaneye yalnız gidiyor ama... Yok yok... Beceriksiz bu çocuk!
7. Aman evladım, sakın kefil olma, şahit olma, kavgaya karışma... Biri bir laf eder altında kalırsın. Yani üzülürsün diye korkuyorum...
8. Canım yavrum. Aslında ben sana güveniyorum. Güvenmediğim, çevre! Yoksa sen aklı başında bir insansın.
9. Allah allah... Yani şu giydiğini sirkte palyaçolar bile giymez. Sen beni delirtmek mi istiyorsun?
10. Sen bu kafayla gidersen daha çookk üzülürsün.
11. Aaa, o çocuk sana göre mi?
12. Ben olmasam arkanı kim toplar merak ediyorum.
13. Ne demek ben bu bölümde okumam! Sevsen de sevmesen de okuyacaksın. Sanki bütün memleket sevdiği işi yapıyor.
14. Saçımı süpürge ettim, şunun bana ettiğine bak...
15. Hayır efendim, arkadaşlarınla tatile gidecek yaşa henüz gelmedin.
16. Ben senin yaşındayken biri kucağımda biri eteğimde iki çocuğum vardı. Sen hala agucuk gugucuk tepin dur.
17. Ne anlıyorsun şu gürültüden bilmem! Sağır olacaksın çocuğum. Maazallah beyin damarların tıkanacak! Bir de müzik demez mi şuna!
18. Bitir okulunu sonra ne istersen yap!
19. Bak Süheyla’nın kızlarına okulu bitirir bitirmez koca buldular.
20. Fikret’in oğlu nerelere geldi. Bir de bizimkine bak. Hala saçı uzun.
21. Çık şu odadan, konuşacağız!
22. Beğenmedim.
23. Sevmedim.
24. Olmamış.
25. Yine yapamadın değil mi?
26. Ben seni dostum sanmıştım.
27. Senin insanı korkutan bir tarafın var.
28. Sen kilo mu aldın?
29. Aaaa, vallahi tanıyamadım. Ne kadar değişmişsin. Sen bizim sınıfın en güzel kızıydın eskiden.
30. Nişanlından mı ayrıldın? E, ben demiştim demek istemiyorum ama... Ben demiştim canım.
31. Ne demek boşanmak? Hem de iki çocuktan sonra? Bizim ailemize yakışır mı hiç?
32. Çok üzdün beni çok.
33. Hep hastasın sen zaten. Bir gün de iyiyim demedin ki!
34. Kaç yaşına geldin hala akıllanmadın.
35. Olmaz!
36. Sanırım size sorumluluğunu verdiğimiz işleri bir süre daha bizim takip etmemiz gerekecek. Halbuki altından kalkabilirsiniz sanmıştım. Neyse... Görünüşe aldanmamak gerek tabii...
37. Yok canım, ben seni tanırım. Bugün heves edersin, yarın bıkarsın. Dün neysen bugün de öylesin. Maymun iştahlı yani.
38. Seninle ne yapacağımı şaşırdım.
39. Ben olmasam sen ne yapardın acaba?

Aslında liste çok uzun. Ama benim ruhumun boyu bu sıkıntıya kısa kaldı. Varsa aranızda bir babayiğit, devam etsin.

Ya da...

Kafesinizin kapısını görmezden geleceğinize, bazı sesleri duymazdan gelin. Açın kanatlarınızı, dilediğiniz gökyüzünde, dilediğiniz gibi uçun!