Penceremdeki İstanbul

Herdoğan güneşte kemiriyorum sigaramın filitresini. Umarsız olmamayı
dileyerek bir yudum alıyorum çaydan ve devam ediyorum yaşmaya. İyiliklerin
sonsuz olmasını diliyorum.

Pencereden sokaktaki insanlara bakıyorum. Derin bir iç çekiyorum, gözüme
birşey kaçıyor. Sabah sabah nikotinli ve demli çayın kokusunda, ağzımda
çamur gibi bir tat; bakıyorum ve gözüme kaçan çöpü arıyorum. Bahar gibi bir
hava hakim şehrime. İstanbul hep vazgeçilmez olmalı bizler için; yaşıyoruz
burada ve göremiyoruz bazı şeyleri. Kör olmak mı tercihimiz yoksa sonradan
vaz mı geçtik bu uzvumuzdan? Sorular hep saplanıyor kalbime, cevaplar hep mi
acımtırak?

Titriyor camları evimin. Bir bakıyorum, kamyonet geçiyor sokağımdan. Evden
eve nakliyat. Bir hayatı taşıyor başka bir yere. Gülümsüyorum ve bir nefes
daha alıyorum sigaramdan, çayımdan. Hayat devam ediyor...