Küçük

Küçült kendini, biraz olsun güven için. Olacakları önleme çabasından uzak tutup kendini, ağla çaresizliğine. Akışına bıraktın, belki de kötü olacağını bile bile yaptıklarını koy bir kenara, sadece ağla...
Geçmişe dönüp tekrar tekrar yaşattığın, keşkelerini savurganlıkla kullandığın yaşadıklarını düşün, ve ağla. Geçti geçecekken oynadığın yaralarının izlerine bakıp bir iç çek, verdiğinde nefesini gene aynı yerde olduğun gerçeği seni ayakta tutacak, halen sigara içiyorsan bir tane yakacaksın...
Sığındığın kişilerin sana sırt çevirişlerine aldırmayacaksın, çünkü artık küçülttün ve güven hissinde sorguluyorsun kendini. Bir dem huzur için bu çırpınmalar, başın ağrıyor ağlamaktan; haklısın, bedel ödemek çok acı veriyor.
Yitip gitmenin hiçbirşeyi değiştiremeyeceğini anlıyorsun ve bunun bedeli renkli bir film. Kulağa hoş gelen, eski türk filmlerindeki cümleler yok artık.
Anlamlı sevgiler tüketilmiş veya anlamsızlaştırılmış, okumaktan bıkmadığın kitaplarında altı çizilmedik satır kalmamış, anlıyorsun ki bir tebessüm zamanıdır.

Ne dün değişecek, ne de ısmarlama bir yarın olacak. Küçüksün, büyüme şevkinde hergün daha da küçülüyorsun. Asla nereye kadar diye sormadan yaşayacaksın ve asla hiçbirşeye bitecek diye başlamayacaksın. Çünkü küçüksün ve her koşuşunda küçük adımlarınla kat ettiğin mesafe çok yorucu.