Kırmızı Kanepem

Odama girdim, iki adım ötedeki kanepem çağırdı beni... Kırmızı döşemelerine uygun sarı ve kırmızı yastıklıdır kanepem. Köşesini kestirdim gözüme, süzüldüm usulca kol desteğinin yanına. Başımın arkaya gitme isteği iyi hissettirdi kendimi, yorulmuşum... Yumdum da gözlerimi sayamadım bilmem kaça kadar; ne bir başkası var saklanacak ne de bir oyundu bu, sadece yalnızlığımla bir ölçek huzur.

Çöp kutumdaki şarap şişesi yerden yüksek, izmaritler deve güreşi oynar, ağzım kuru, kafam mayhoş... Ağırdan alınıyor şarap kadehi, çatalın peynirle buluşması çok ironik; çelik alaşımda tuz izleri... Açık pencereden süzülen afacan rüzgar savurur sigara küllerini, hafiften artar sinir katsayıları; oda dağılmakta ve toplayacak şanslı kişi gene benim...

Göz kapaklarım kilo almış ellerinden gelse bir daha açılmayacaklar, göz altlarım dayak yemiş gecelerden... Bir siper kazmışım gözyaşlarım için, doğru zaman geldiğinde saldırıya geçip süzülüyorlar elmacık kemiklerimden boynuma doğru; aşağı daha da aşağı... Nefes alış verişlerim hızlandığında zihnimden geçenleri kağıda dökme ihtiyacı beliriyor. Kağıt nemli, mürekkep alabildiğine tükenir vaziyette. Ters bir dokunuşla parçalanıyor kağıt, parmak uçlarımdaki mürekkeple çok haylazım...

Gözlerimin altına iki çizgi çekiyorum, inceden; karşı koyma isteği kaplıyor bedenimi. Savaşmak arzusuyla çarpıyor yürek, kan her zamankinden daha hızlı dönüyor köşelerimi. Sırtımı yasladığımda kırmızı kanepeme, yapmak istediklerimi düşünüp duraksıyorum. Hayatımın kısalığını düşünürken sakinleşiyorum, bir cimcik şarap; dudaktan kalbe... Hafiften kafamı sallayarak tebessümler içinde buluyorum yüzümü. Kırmızı kanepemde sabah ezanını dinlemeye başlıyorum; güneş yakında gelecek ve gene gidecek; herkese aynı yakınlıkta olamasamda, birisinde doğuyorum diğerinde batıyorum...