Mayın Tarlası

Mayın tarlasında yürüyüp durmuşum aşk sanıpta
Tel örgülerde durmamış bi delikten geçmişim
Her şey bana dur demiş kulağım darbe almış duymamışım
Sonuna kadar aşk ya… sadece İNANMIŞIM…!

Güzel şarkı…sanırım biraz karamsar, yok öyle demeyelim her şey iyi güzel gitmişte en sonunda büyük bir farkındalık var. Ne yaşadığının ya da neleri göremediğinin farkına varmış birileri… yaşanmış çok şey var ama bilinçsizce yaşanmış. Bu tıpkı direksiyonun başında uyumak gibi bir şey, uyandığınızda –ki zaten bir tehlike ya da kaza sırasında uyanırsınız- her şey için çok geçtir artık.

Elektrik gibi; hissettiğin an geç kalmışsın demektir: ))

Doğruları fark etmediğiniz sürece , yalan olanı yaşar ona kapılıp gidersiniz. Hayatın ne olduğu yada bizim hayatta hangi konumda ve ne için bulunduğumuzu bilmemek, bunun farkında olmamak bir yanlışa saplanmaktır. Ama malesef bir çoğomuzun durumu böyle.
Bu farkındalığı yaşamak, onu görebilmek gerçekten çok zor. Çünkü şöyle de bir şey var; dünyaya baktığınızda gördüğünüz şey, size nasıl görmeniz gerektiği öğretilmişse odur. Aslında bilinçsiz yaşamın tek sorumlusudur bu durum. Siz bu öğretilenin dışına çıktığınızda – ki bunun dışına çıkmamanız gerektiği de öğretiliştir size- artık bir şeylerden korkmaya başlarsınız.hani şu “bak eğer topluluk içinde böyle davranırsan seni ayıplarlar” , “ne kadar kötü giyinmişsin baksana hiç öyle giyinen var mı?” eğitici sözler vardır ya her birimizin hayatında işte onlardır bizim öğretenlerimiz. Farklı herkesin dışında bir şeyler yapmak ya da yaşamak korkutur sizi. Ama sadece öğrendiklerimizden ibaret bir insan olduğunuzu hissettiğinizde bir şeyler dürtükler sizi. Çünkü yaptıklarınız bazen hiçte size uymayan hatta sizi rahatsız eden bir şeyler vardır.

Yaptığımız her şeyi izleyen biri var biliyor musunuz? Bir şeyler size ters geldiğinde içiniz huzursuzdur böyle bilmediğiniz bir şeyler canınızı sıkmaya başlamıştır, mutsuz olduğunuzu hissedersiniz ancak sebebini bilmemek hepten acıtır canınızı; derken fiziksel gücünüzü ve canlılığınızı da kaybedersiniz ve bu yol hasta olmaya kadar gider. Bu belirtilerin tek habercisi, aynı zamanda her şeyi gören; VİCDANIMIZDIR… kendimizce, kendimiz gibi yaşamadığımız zaman o bunu görür ve bazen inanamaz kendimize yaptıklarımıza, her geçen gün biraz daha içe çekilir ve kapanır. Artık kendimize olan öz saygımızı yitirmişizdir ve hastalıklar başlar. Bu hastalık ölümcüldür..!
İşte o vakitten sonra kim olmamız ya da nasıl yaşamamız gerektiğine öğretilen o yalana saplanıp kalırız. Ve ölüm döşeğinde anlarız,aslında yaşamamız gereken hayatı yaşamadığımızı…

LÜTFEN GEÇ OLMADAN HATIRLAYIN KENDİNİZİ…!!