Papatya

Burada mevsim bahar!İçimdeki deniz pırıl pırıl…Yerler çocukluğumun uçurtma uçurulduğu günlerdeki gibi yemyeşil…Ve olanca ürkekliğiyle dimdik ayakta durmaya çalışan bir papatya…
Evet çok beklemiştim kar taneciğimi.Evet hiç bir şey bu kadar ben yapamazdı beni…
Ama bir şey oldu;kış ortasında bir papatya belirdi gözlerimin önünde.Gözlerimi ovuşturdum,rüya değildi..Evet bütün gerçekliğiyle ve inancıyla varolmuştu.Kıştan korkmadan…
Belki hepimiz gibiydi,belki olmak istediğimiz biz gibiydi.
Anladım artık,nasıl ki karanlıkta ışığı görmeliysem,kışta da baharı görebilirdim.
Nasıl ki özelse kar tanem,papatyalar da özel olabilirdi.
Bir şey oldu;içimde bir deniz gidip gidip gelmeye başladı.
Bir şey oldu;kar taneler yerini yağmura ve toprak kokusuna bıraktı.
Bir şey oldu,o papatya orada gözümün içine baka baka beni de fark et dedi.

Peki dedim.
Nasıl karşı koyabilirdim ki onun bembeyaz yapraklarına!
Nasıl hayran kalmazdım ki direnişine.

Bir şey oldu.
İçimde bir kar tanesi eridi,papatyaya hayat verdi,ya da hayatını verdi.

Artık anladım,her şeyde biraz ben vardım…
Artık anladım,her şeyde biraz umut vardı…
Artık anladım,her şeyde biraz hayat vardı…
Artık anladım,her şeyde biraz Aşk vardı…