Beklemek

Yıldızlı bir gökyüzüdür insana umut, çocuklara ise neşe veren.
Çocuklar umut etmeyi bilmezler çünkü zaten her şeyi yapabileceklerini düşünürler…
Çocuklar gökyüzüne baktıklarında orda duran küçük pırıltıları gördüklerinde sebepsiz bir mutlu olma durumu yaşarlar yüzlerinde oluşan o gülümsemeden anlayabilirsin bunun beklentisiz bir mutluluk olduğunu.Mutlu olmak için nedene ihtiyaç duymadan yaşayan tek varlık çocuklardır.Çocuklar yıldızlardan orada durmaları ve hep parlamaları dışında yani sadece varolmaları dışında hiçbir şey beklemezler!
Büyüdükçe dilek tutmayı öğrenirler…Tuttuğu dilekler gerçekleşmeyince de gökyüzüne küsüp yıldızları unutmaya başlarlar…Hatırlamazlar bile aslında mutlu olmak için dilek tutmalarına gerek olmadığını…Gökyüzüne çıplak gözle ve beklentisiz bakarken saf mutluluğu hissettiklerini de hatırlamazlar…
İnsan olmaya başlamışlardır artık;çocukluğun bittiği yerle beklentinin doğduğu yer birdir.
Çocuklar beklemez,insanlar bekler…
Bekledikçe büyürler,bekledikçe büyürler….
Ve büyüdükçe yaşlanırlar….